داشته باشد ، و نتيجه آن تركيب ذات پاك خدا است ، در حالى كه دلائل عقلى و نقلى گواه بر بساطت و احديت وجود او است ، چرا كه جزء مخصوص به موجودات امكانيه است . سپس مىافزايد : « انسان كفران كننده آشكارى است » ( * ( إِنَّ الإِنْسانَ لَكَفُورٌ مُبِينٌ ) * ) . اين همه نعمتهاى الهى سراسر وجود او را احاطه كرده كه پنج بخش آن در آيات پيشين گذشت با اينحال بجاى اينكه سر بر آستان خالق و ولى نعمت خود بسايد راه كفران پيش گرفته به سراغ مخلوقاتش مىرود . در آيه بعد براى محكوم كردن اين تفكر خرافى از ذهنيات و مسلمات خود آنها استفاده مىكند ، چرا كه آنها جنس مرد را بر زن ترجيح مىدادند ، و اصولا دختر را ننگ خود مىشمردند ، مىفرمايد : « آيا از ميان مخلوقاتش دختران را براى خود انتخاب كرده و پسران را براى شما » ؟ ! ( * ( أَمِ اتَّخَذَ مِمَّا يَخْلُقُ بَناتٍ وَأَصْفاكُمْ بِالْبَنِينَ ) * ) . به پندار شما مقام دختر پائينتر است ، چگونه خود را بر خدا ترجيح مىدهيد ؟ سهم او را دختر ، و سهم خود را پسر مىپنداريد ؟ ! درست است كه زن و مرد در پيشگاه خدا در ارزشهاى والاى انسانى يكسانند ، ولى گاه استدلال به ذهنيات مخاطب تاثيرى در فكر او مىگذارد كه وادار به تجديد نظر مىشود . باز همين مطلب را به بيان ديگرى تعقيب كرده مىگويد : « هر گاه يكى از آنها را به همان چيزى كه براى خداوند رحمن شبيه قرار داده بشارت دهند صورتش از فرط ناراحتى سياه مىشود ، و مملو از خشم و غضب مىگردد » !